Norooz

بیایید بیایید، گلِ عشق دمیده‌ست بیایید بیایید، که نوروز رسیده‌‌ست آمد مَهِ فروردین در باغ و گلستان با جامۀ الوان آغوشِ صدف وا شده بر ابرِ بهاران بر قطرۀ نیسان سنبل زِ سرِ شوق به تن جامه دریده‌ست نوروز رسیده‌ست ای هم‌وطن، عیدِ من و تو جوشِ بهار است وقتی که درختان همه گل‌پوشِ بهار است ساقی پسِ پرده‌ست، به مستی و فلک مست ذراتِ طبیعت همه می‌نوشِ بهار است از جامِ عقیقی مِیِ گلرنگ چکیده‌ست نوروز رسیده‌ست چون ابرِ بهاران زِ سرِ کوه برآمد نرگس به غزل‌خوانی و با تاجِ زر آمد آن رختِ کهن را فلک انداخت به یک‌سو با جامۀ زنگاریِ دیبا به در آمد در دامنۀ کوهِ دماوند گلِ لاله دمیده‌ست نوروز رسیده‌ست این مخملِ چشمانِ بنفشه‌ست به صحرا این رقصِ شکوفه‌ست به صد رنگِ فریبا گویی که شده پاره گلوبندِ طبیعت شاید به زمین ریخته از عقدِ ثریا مشاطه بر ابروی فلک سرمه کشیده‌ست نوروز رسیده‌ست بیارید بیارید، پیِ سنتِ دیرین گل و شمع بیارید سرِ سفرۀ هفت‌سین آن سوزنیِ ترمه و آیینه و سنبل آن ماهیِ قرمز به‌دلِ جام بلورش آن سیب و سماق و سمنو، سرکه و سنجد آن سبزه و سیر است در آن سینیِ زرین کسی چون من و تو سفره‌ای از عشق نچیده‌ست نوروز رسیده‌ست هما میرافشار

این روزا از خونه ما بو بنفشه جاریه از دل بی نیاز ما غصه و غم فراریه گلای باغچه تو نسیم رقص دل انگیز می کنن دلای بی تا بمونو از شوق لبریز می کنن دخترا روی گیسشون گلای نرگس می زنن توسبزه ها ترانه ها از عشق و شادی می خونن بچه ها توی کوچه ها جغجغه بازی می کنن مادر بزرگا تو خونه مهمون نوازی می کنن عید اومده تو خونه ها سفره هفت سین بذارین تو سفره های رنگارنگ نقلای شیرین بذارین اون حاجی فیروز رو ببین باز همه رو میخندونه هزار غمم داشته باشه بازم ز شادی می خونه بهار میاد تو کوچه ها نسیم دلکش میاره توقلب پر امید ما گلای شادی میکاره دسته به دسته دخترا سیزده رو به درمیکنن با امید عروس شدن گره به سبزه می زنن عید اومده تو خونه ها سفره هفت سین بذارین تو سفره های رنگارنگ نقلای شیرین بذارین اون حاجی فیروز رو ببین باز همه رو میخندونه هزار غمم داشته باشه بازم ز شادی می خونه

از شوق بهار، بلبل پریش بر زد چهچهی سوی یار خویش گفتا عشوه مکن، یکدم غمزه مکن زان لعلِ لب جام می ام ده گلم جانم قلبِ مرا مشکن از جفا بیا در برِ من تو ای دلبر بیا بیا در بر من ای سیمین پرواز عشوه مکن تو به من یار من آن بلبلم، بلبل چمن گر تو بگذری سوی یار من برگو راز دلم، از پرواز دلم سوی آن مهروی دل آزار بگو مشکن این دل من ای زیبا صنم مکن قلب مرا خون ای دلدار بیا بیا از غم دل گویم من بس راز تا شوی از مستی هشیار