Parinaz

1. Avaye Shiftegaan — آوای شیفتگان

در ره عشقت ای صنم  شيفته ی بلا منم
چند مغايرت کنی  با غمت آشنا منم
پرده به روی بسته ای زلف به هم شکسته ای
از همه خلق رسته ای از همگان جدا منم
شير تويی  شکر تويی شاخه تويی ثمر تويی
شمس تويی قمر تويی ذره منم  هبا منم

نخل تويی رطپ تويی لعبت نوش لب تویی
خواجه ی با ادب تويی بنده ی بيحيا منم

کعبه تويی  صنم تويی دير تويی حرم تويی
دلبر محترم تويی  عاشق بينوا منم

طاهره خاک پای تو  مست می لقای تو
منتظر عطای تو  معترف خطا منم

2. Lotfe Yaar — لطف یار

مسلمانان مسلمانان مسلمانی ز سر گیرید
که کفر از شرم یار من مسلمان وار می‌ آید

برون شو ای غم از سینه که لطف یار می‌آید
تو هم ای دل ز من گم شو که آن دلدار می‌آید

نگویم یار را شادی که از شادی گذشتست او
مرا از فرط عشق او ز شادی عار می‌آید

روید ای جمله صورت‌ها که صورت‌های نو آمد
علم هاتان نگون گردد که آن بسیار می‌آید

در و دیوار این سینه همی‌درد ز انبوهی
که اندر در نمی‌گنجد پس از دیوار می‌آید

3. Bahaneh — بهانه

گریه را به مستی بهانه کردم
شکوِه‌ها ز دست زمانه کردم
آستین چـو از دیده برگرفتم
سیل خون به دامان خدا روانه کردم

دلا خمــوشـــی چرا چو خــم نجـوشی چرا
برون شـد از پرده راز جانـم  پرده راز خدا
تــو پــرده‌ پوشــی چرا

باغبان چه گویم به ما چه‌ها کرد
کینـــه‌هــای دیـرینــه بـرمـلا کرد
دسـت مـا ز دامـان گل جدا کرد
تا به شاخه گل یک دم آشیانه کردم

نالـه دروغـیـن اثــر نـدارد
شام ما چو از پی سحر ندارد
مرده بهتر زآن کو  هنر ندارد
گریه تا سحرگه من عاشقانه کردم

4. Zar Baram — زر برم

آمده‌ام که سر نهم عشق تو را به سر برم
ور تو بگوییم که نی نی شکنم شکر برم شکر برم

آمده‌ام که ره زنم بر سر گنج شه زنم
آمده‌ام که زر برم زر نبرم خبر برم خبر برم

آمده‌ام چو عقل و جان از همه دیده‌ها نهان
تا سوی جان و دیدگان مشعله نظر برم

اوست نشسته در نظر من به کجا نظر کنم
اوست گرفته شهر دل من به کجا سفر برم

5. Avaze Hoomayoon — آواز همایون

بی حجابانه درآ از در کاشانه ما
که کسی نیست به جز زکر تو درخانه ما

گر بیائی به سر تربت ویرانه ما
بینی از خون جگر آب زده خانه ما

گر ملک آید و پرسد که بگو ربّ تو کیست
گویم آنکس که ربود این دل دیوانه ما

مرغ باغ ملکوتم  نیم از عالم خود
می شود نور تجلّای خدا دانه ما

6. Jaane Maan — جان من

عام بیاید خاص کنیدش
خام بیاید هم بپزیدش

جان منست او هی مزنیدش
آن منست او هی مبریدش

آب منست او نان منست او
مثل ندارد باغ امیدش

متصلست او معتدلست او
شمع دلست او پیش کشیدش

7. Mojdeh Bedeh — مژده بده

مژده بده مژده بده
یار پسندید مرا

سایه ی او گشتم و او
برد به خورشید مرا

جانِ دل و دیده منم
گریه ی خندیده منم
یارِ پسندیده منم
یار پسندید مرا

گوهرِ گم بوده نگر تافته بر فرق فلک
گوهریِ خوب نظر آمد و سنجید مرا

پرتو دیدار خوشش تافته در دیده ی من
آینه در آینه شد: دیدمش و دید مرا

8. Gohar Vasl — گوهر وصل

وصل تو تا شد میسر زندگی از سر گرفتم
بر یکی دل داده ام از دیگران دل برگرفتم

گوهر وصلش به دستم آن چنان آسان نیامد
جان و سر در کف نهادم تا که این گوهر گرفتم

سوختم در عشق تو خواهی اگر وصف وجودم
قالبی فرسوده دادم  مشت خاکستر گرفتم

غافل و آواره از شهر و دیار خویش گشتم
پای عریان را در یک دشت پهناور گرفتم

گفتمش حاشا نپنداری که من نو عشق بازم
عشق مولا یاد من در دامن مادر گرفتم

9. Afshari